Van de Stonewall Riots naar Pride

Over the Stonewall Inn en over trots


Question:
-P (24 jaar)- vroeg me: Waar is dat nou voor nodig, die Gay Prides?
Answer:
Tegen de tijd dat we als (kinky) hetero’s de slagvaardigheid hebben ontwikkeld die de gays ons voor doen, dan is misschien de Gay Pride niet meer nodig… Of hopelijk ooit als herinnering…Maar tot die tijd is het mijns inziens een goed idee om te herinneren waar we nog maar zo kort geleden vandaan komen.

Het omslagpunt was nog slechts 50 jaar geleden in New York. Homofiele mannen en vrouwen, transmensen werden gepest en vervolgd, toen. Anonieme tips waren voldoende om je baan te verliezen, zelfs je recht op huur te verliezen als bekend werd dat jij ‘er zo één’ was…
Kinderen die werden verdacht van homoseksueel gedrag kregen aversie-therapieën van hun ‘therapeuten’, tot elektroshocks, chemische castratie en hersenchirurgie aan toe…


Stonewall Riots

Op 28 juni 1969 is de politie de Stonewall inn* (in Greenwich Village, New York.) binnen gevallen om die perverselingen, die transvrouwen, potten en homo’s die daar aanwezig waren te intimideren.

Alleen al daardoor verdient ‘de politie’ het wat mij betreft dat een politie-uniform tegenwoordig onder kinksters vooral als een “geil outfitje” wordt gezien in plaats van iets waar ‘tegenop gezien’ moet worden (…seksualiseren is a bitch, guys!)

“Girls, line up!”

Het is extra wrang, want één van de redenen dat het extra druk was, deze avond, dat was omdat die dag de begrafenis van de moviestar Judy Garland was. Zij was met haar vampy presentatie een held in de gay-/ queer-/ trans-scene destijds, en veel mensen waren gekomen juist om haar te eren. Dat opgeteld bij de de respectloze manier waarmee ze werden aangevallen door de mannen (destijds) die zijn aangesteld om burgers te beveiligen maakte dat de bezoekers het niet langer pikten.
De grote opkomst die nacht en het late uur waarop de zedenpolitie binnen viel maakte dat er een grote menigte voor de ingang te wachten. Terwijl de bezoekers door de politie die illegale bar uit werden gezet groeide buiten het boze verzet en het gejoel aan.

De dichter Allen Ginsberg schreef “The guys lost that wounded look that fags had ten years ago”
Al snel raakten de agenten ingesloten en uit angst barricadeerden zij van binnen uit de ingang. En ineens was de machtsbalans even omgedraaid. De ruim vijfhonderd aanwezige aanwezigen besloten collectief dat het genoeg was, dat zij met hun onderdrukking ‘verdiend’ hadden dat er terug gevochten mocht worden, zolangzamerhand. Het werd die nacht een slagveld, een slagveld dat zich de volgende avond herhaalde met duizend LGBT’s en extra politie.


Dat pakte… effe anders uit

En voor de mensen die vinden dat het terecht zou zijn. 50 jaar na dato heeft de NY politie verontschuldigingen aangeboden voor de raids die zij destijds hielden*.

Het was die aanval van de politie, let wel: dat was die aanval in een rij van aanvallen zoals die destijds gewoon waren(!), die aanval waarmee de self-righteous machthebbers wilde laten zien dat zij die “seedy gay bar” wel even van ‘die perversen’ konden ‘zuiveren’, die de aanleiding is geweest tot Pride verzet dat nog steeds doorklinkt.
Want precies één jaar later vond in New York de in 1970 de eerste Gay Pride Parade ever plaats, met 5.000 à 10.000 deelnemers…


De groei naar ‘Pride’

de activist Tree Sequoia was erbij bij toen de politie op 28 juni 1969 de bar binnenviel en staat middels 23 jaar achter de bar van de Stonewall Inn.
Zijn boodschap is niet wrang of boos maar is:“ga studeren, heb veilige seks, zorg goed voor jezelf. Ik had vroeger niks, maar heb nu een heerlijk leven. Ik ben 80, maar werk nog drie avonden in de week tot 3 uur ’s nachts en feest net zo hard als de jonkies. Ik leef nu in een vrijheid die ik nooit voor mogelijk had gehouden.”

Na een aantal jaar kon het karakter van deze pride-optochten veranderen. Niet langer hoefde de emotie te worden omgezet in direct verdedigende agressie, maar er is voor gekozen om deze pride-optochten te gebruiken om te laten zien dat homo’s lesbiennes en transmensen er voor kunnen kiezen om zich niet langer te laten wegstoppen.
Dat zij er juist voor kiezen om als overduidelijk gay zichtbaar te worden.

“Ja, jullie konden ons aanvallen als we ons opsluiten in duistere bars en dan ziet niemand wat jullie doen. Maar wil je ons werkelijk ook aanvallen omdat we dansen, omdat we bestaan?… Omdat we vieren dat we bestaan?”

Trots zijn, terwijl de maatschappij waarin je leeft jou beschaamt, Trots zijn terwijl soms jouw ouders je voor jou schamen, dat soms ineens jouw carrière op de tocht staat, dat ineens jouw geestelijken ineens niet meer met jou willen bidden door jouw seksuele identiteit …dwars daar doorheen trots zijn, dat is een politieke daad.

De Pride-tochten zijn er omdat we als maatschappij trots kunnen zijn op de gays die iets hebben betekend voor de wereld, voor de diversiteit in de wereld, die er voor gekozen hebben om een voorbeeld te zijn voor de gays die nog uit de kast moeten komen, een richtingaanwijzer te zijn voor de mensen die nog aan het onderzoeken zijn wat ze willen.

En natuurlijk gaat gay pride inmiddels over een bijna karikaturale zichtbaarheid van Lesbo’s, Gays, Bi’s en Transmensen en Queers en hun Alleys. Maar meer dan dat, de vorm is “vieren” geworden.

Jezelf trots laten zien en niet langer jezelf opsluiten en jezelf te zitten schamen omdat er nou eenmaal nog mensen zijn die vinden dat zij jou zouden kunnen beschamen, jouw seksualiteit vieren, dat is misschien wel het allerbeste antibiotica tegen de maatschappelijke aandoening die veroordeling en discriminatie heet… een ziekte die helaas nog steeds bestaat.

Want ook al is het maar nauwelijks begrijpelijk dat mensen zo vernauwd denken, er worden nog altijd mensen gediscrimineerd als ze niet ‘gewoontjes’ genoeg zijn, als zij kleurrijker of ‘anders’ zijn.

En ik hoop dat juist ook de kinksters onder ons de voortrekkers zullen zijn, de “A” in de LGBTQA die zeggen wij vinden het ook belangrijk: vier de seksuele vrijheid inclusive. ’t doet er niet zo toe of je gay bent of bi, lesbi of trans als we samen vieren.

Hans (Kink Aware Coach .com)
Lees ook:
David Carter, “Stonewall – the Riots That Sparked the Gay Revolution”, 2004


Mijn vraag aan jou:

Sex is not the enemy!

Taboe-onderwerpen zijn soms lastig te vinden op het net omdat we er niet over praten en seks actief wordt weggefilterd door veel social media. Ik probeer om in begrijpelijke taal iets zinnigs te zeggen over dingen die ineens weer ‘taboe’ aan het worden zijn, als het aan politici, het bankwezen en facebook ligt.
Vandaar, als jij iemand weet die iets aan dit stukje zou hebben, als jij vind dat ik iets gezegd heb dat hout snijdt wat jou betreft, stuur zo iemand dan zelf even de URL van dit stukje. Of hieronder staan de social media-knoppen die je daarvoor ook kunt gebruiken. Zodat we zinnig blijven praten over seks.

Wanneer dit artikeltje jou aan het denken zet en je wilt daar eens contact over opnemen: klik hier*

Heb je aanvullingen of opmerkingen: plaats hieronder een reactie…

contact opnemen >


Quotes:


Neem even contact met me op voor een afspraak door hier te klikken*
West-coaching Privacy statement