We hebben relatieS als we een relatie hebben! -2-

Verschillende relaties in een relatie… (deel 02)

ervaren koppelsDit is deel 02 uit een driedelige serie over de relaties die de basis kunnen zijn van een partner-relatie.

Het doel van dit drieluik is om de complexiteit van een partner-relatie wat te verduidelijken zodat je beter weet wat je waar kunt doen om het op de lange termijn zo leuk mogelijk en zo goed mogelijk te laten gaan.

[Deel 01]

[Deel 02]

[Deel 03]


Ouder-kind relatie

Ook dit klinkt misschien een beetje vreemd maar laten we eerlijk zijn, we hebben allemaal soms een liefdevolle aai over ons hoofd nodig, een bemoedigende duw om aan de slag te gaan, een liefdevolle schop onder onze kont soms zelfs.
Een goede relatie heeft dat ook in zich, dat je soms jouw partner even op schoot neemt (letterlijk of figuurlijk) en dat je even gerust stelt. “Ik snap dat je even geschrokken bent maar dat is niet nodig, joh. Wordt maar weer rustig.”
Of dat je juist de stimulans bent om iets te beginnen of iets àf te maken: “Ik snap dat je er even ècht geen zin in hebt, maar dat doe het gewoon. Dan is het klaar. Dit hoort er nou eenmaal bij.”

Ik denk dat er niks mis is met deze relatie binnen een partner-relatie. Sterker nog, ik denk dat het een waardevol aspect kan zijn om ‘klein’ en kwetsbaar te kunnen zijn bij jouw partner. Het geeft jouw partner een mogelijkheid om jou te laten voelen dat liefde gegeven kan worden. Het geeft een mogelijkheid om te zorgen, te verzorgen misschien zelfs. Het is een kader waarmee je sommige saaie huishoudelijke taakjes kan ‘opleuken’. Het geeft een kader waarin je allebei kan experimenteren met kwetsbaarheid. Het kan zelfs zijn dat je er lacunes uit je jeugd mee kunt invullen of corrigerende ervaringen kunt opdoen om moeilijke ervaringen terug te dringen naar de jeugd.

Puntje van aandacht is natuurlijk wel dat dit relatie-aspect andere relaties met jouw partner in de weg kan staan. Voor veel mensen staat bijvoorbeeld een zorg-mindset een seks/begeerte-relatie wel in de weg. Die zorgrelatie kan zelf heerlijk en vertrouwd voelen, en ook heilzaam en goed zijn. De gevolgen daar zijn mensen zich niet altijd bewust van en het is goed als je die samen op een rij hebt.

Bevestigings-/erkenningsrelatie

Een aspect van relaties is ook onze behoefte om bevestigd te worden, erkend te worden op bepaalde punten. Als we dat aspect in onze relatie hebben is dat prettig en daarin zijn we dan soms ook ‘afhankelijk’ van onze partner. Het kan het karakter krijgen van een fixatie, het kan een echt afhankelijkheidsrelatie worden. Maar laten we wel zijn, we hebben het allemaal wel nodig dat onze partner waardering voor ons heeft. Als dat uitblijft is er ook iets onprettigs aan de hand.

In de verliefdheidsfase zit dat wel snor want dan zien we de negatieve kanten van onze partners niet eens. Het voetstuk van erkenning waar we door onze verliefde partner op worden gezet, dat daagt ons ook uit om op een hoger niveau te functioneren. In de reality-check daarna, dan storten we van dat voetstuk af wordt duidelijk dat we niet zo ideaal waren als dat de verliefdheid ons idealiseerde.
En dat is even slikken natuurlijk. Het is soms zelfs de reden waarom mensen er ook werkelijk niet tegen kunnen als de verliefdheid minder wordt. Het feit dat je ineens van je voetstuk afvalt, dat is precies de reden dat sommigen er niet tegen kunnen als de verliefdheid stopt. Zij kunnen de reality-check niet aan en komen daardoor nooit in een volgende fase van liefde -waarin je elkaar geeft wat je nodig hebt om in ieder geval af-en-toe nog eens op jouw voetstuk te staan in de ogen van jouw partner-.

De erkenning die je zoekt, de behoefte om bevestigd te worden door een partner kan je helpen om nieuwe hoogten te bereiken in je leven. Maar het kan dus ook een valkuil zijn waarmee je jezelf vast zet omdat je van die bevestiging afhankelijk wordt.

Dus het kan handig zijn om je zowel als gever van de bevestiging bewust te zijn van de waardering die je geeft, de dankbaarheid of de erkenning die je uitspreekt (in de taal die jouw partner verstaat).
Terwijl ook de ontvanger van de waardering zich kan oefenen om dankbaar te zijn voor de waardering die je kreeg (zoals jouw partner dat nou eenmaal doet). Soms is het zelfs handig om de (dit bedoel ik niet respectloos) de waardering een beetje te ‘herkauwen’, te herhalen voor jezelf, als je weet dat je iemand bent bij wie waardering relatief snel wegzakt.

Want bevestiging is niet iets dat blijft. Je kunt je niet ‘bevestigd’ voelen omdat je vijf jaar geleden nog een keer een pluim hebt gekregen. Positieve en negatieve reacties kunnen nou eenmaal een verhouding hebben binnen een relatie die de de houdbaarheid van de bevestiging beïnvloeden. En erkenning heeft een houdbaarheidsdatum, dat gevoel erkend te worden door je partner blijft niet overeind als het niet wordt herhaald. Bij sommige mensen zakt erkenning heel rap weg, andere mensen kunnen een tijdje teren op de erkenning van hun zelfwaarde.

Het zal duidelijk zijn dat het zinnig is je af te vragen:

Wat moet er eigenlijk bevestigd worden wat jou betreft door jouw partner (en heeft dit een gezonde stimulerende toon of krijgt dit het karakter van een fixatie)?


Liefdesrelatie

Als we het over “liefdesrelaties” hebben dan is het wel handig om even na te denken over wat “liefde” eigenlijk is… of niet is. Je zou voor de lol eens om je heen moeten vragen om mensen in jouw omgeving zeggen dat “liefde is”…
Liefde is in mijn ogen de méést complexe emotie. Voortgroeiend van uit oude programma’s in de evolutie die gaan over de zorg voor het nageslacht, zich ontwikkelend via zorg voor de leden van de groep zoogdieren en de kwetsbaarheid die nodig is voor voortplanting is het een emotie die we willen ontvangen, maar die we ook wensen te geven.
Het voelt vervullend om van iemand te houden, het doet ons goed. Mensen zijn kuddedieren en wanneer we niemand hebben om van te houden zijn we (behoudens bij psychopathologie) over het algemeen niet gelukkig in ons leven, hebben we toch het gevoel iets in ons leven te “missen”.
Omgekeerd, als er niemand is die ons het gevoel geeft dat er van ons gehouden wordt, als we geen liefde ontvangen.

Terug grijpend op de gedachte van de auteur Gary Chapman (Love is a Verb, Stories of What Happens When Love Comes Alive)* dat liefde niet zozeer een “gevoel” is maar een een dagelijkse actie, iets dat je dagelijks laat zien en laat voelen aan degenen van wie je houdt (en als je dat achterwege laat dan zakt het gevoel liefgehad te zijn langzaam naar de achtergrond bij jouw partner). Die gedachte maakt dat de nadruk meer komt te liggen op de dingen die je doet vanuit die emotie, veel meer dan op het voelen ervan.

Mensen klagen met regelmaat over hun partner omdat ze zo veel liefde voor hun partner voelen maar dat ze er niks van terugzien…

Maar je ziet soms in relaties dat we zo klemvast zitten tussen onze gevoelens en al die verwachtingen (van onze partner of van onszelf) dat we niet eens meer weten hoe we dingen vanuit liefde kunnen doen. Dus dan doen we maar niks meer…
Of dat alles wat we doen, als plichtpleging begint te voelen.. en daarmee voelt het vaak voor de ontvanger ook niet meer als “liefde”.
Een spiraal waar je lastig met z’n tweeën uit komt.

Onbaatzuchtige ‘liefde’

Dirk Revenstorf schrijft in Die geheimen Mechanismen der Liebe* vooral over de gevende kant van de liefde. Ik ben het absoluut met hem eens dat een liefdesrelatie een actieve balans is, die je van beide kanten in evenwicht moet houden door te geven en door te durven ontvangen. Revenstorf beschrijft liefde als de behoefte om voor iemand iets te doen zonder dat je er iets voor terug wilt. Dat je wilt geven en versmelten maar dan zonder afhankelijk te zijn.

Onvoorwaardelijke liefde

In dit kader dan nog een beetje een uitstapje naar de onvoorwaardelijke liefde’. In dit evenwichtsconcept is er dus geen sprake van ‘onvoorwaardelijkheid’. Uiteindelijk zul je in een liefdesrelatie iets van evenwicht moeten brengen. De claim van de onvoorwaardelijke liefde, of eigenlijk vooral de vanzelfsprekendheid waarmee sommige mensen menen daar “recht op te hebben”, die is soms verbazend.

Misschien klinkt dat cynisch, maar ik heb eigenlijk nooit onvoorwaardelijke liefde gezien op de lange termijn. De korte termijn ervaring die herken ik zonder meer, die is ook prachtig. Maar in een scheve verhouding op de lange termijn… Zelfs bij ouder-kind-liefde heb ik gezien dat na jaren zelfs de onvoorwaardelijke moederliefde uitgeloogd kon worden door niets terug te geven.
Nogmaals, in liefdesrelaties kan je zeker beiden oprecht het gevoel hebben dat je onvoorwaardelijk van de ander houdt. Die ervaring ervan die onderschrijf ik absoluut, dat is misschien zelfs wel een relatiedoel. Je moet er alleen niet op willen rekenen, je moet niet het idee krijgen dat je er recht op hebt (als in de object-eigenaar-relatie).

Volwassen liefdes relaties zijn niet als de ouder-kind-relatie. Je geeft iemand en daarmee geef je jezelf ook iets. Je geeft, niet op een voor-wat-hoort-wat manier en je bent ook bereid je kwetsbaar op te stellen en iets terug te ontvangen. Dat triggert in mensen met een onzekere opvoeder-binding-relatie natuurlijk altijd (minstens even) de angst dat je niet terug zal krijgen wat je zelf geeft. Daarmee is een liefdesrelatie ook een keuze, iets waarvoor je kiest om voor iemand iets te doen. Om positief naar iemand te willen kijken, misschien zelfs soms een rooskleurige bril op te zetten.

Natuurlijk moet je hier niet naïef in willen zijn. Een langer durende liefdesrelatie is en blijft een evenwicht. Als liefde werkelijk alléén om het geven ging dan zou je in principe van iedereen moeten kunnen houden. Dus óók van mensen die niet in staat zijn om liefde te geven, dus zonder dat je ooit iets terug zou ontvangen.

De ‘narcist’
Laten we duidelijk zijn, narcistische mensen kunnen schade aanrichten. Het is aan de andere kant ook wel véél voorkomend dat mensen vanuit een soort van aanklager-positie (Drama-driehoek)* of vanuit slachtofferisme* voorbij gaan aan de eigen verantwoordelijkheid. Je ziet ook nogal eens dat een behoefte aan echoïsme* wel erg veel ruimte laat voor een narcistische relatie. En de opdracht om eindeloos liefdevol te blijven (het nice-guy-syndroom -M/V-) kan daar ook een voorbeeld van zijn.

In de praktijk zie je echt maar heel weinig mensen die hier werkelijk toe in staat zijn… beter gezegd in staat blijven op de lange termijn.
En dat zijn dan ook bijna altijd mensen die door hun omgeving gewaardeerd worden (lees liefde terug krijgen) voor al hun onbaatzuchtige liefde. Liefde van één kant, dat is in een liefdesrelatie menselijkerwijs niet heel lang vol te houden.
Daarom moet je ook durven kijken naar de balans in de liefde, en ook naar de manieren waarop mensen hun liefde laten zien en de manier waarop mensen liefde kunnen herkennen. Soms kunnen mensen ineens achteraf zien hoe veel liefde hun kant op is gekomen terwijl ze het niet konden herkennen toen het ze gegeven werd.


Vriendschapsrelatie

Wat je in een langer durende relatie vaak wel ziet gebeuren is dat de vriendschapsrelatie steeds belangrijker wordt. Ook hier weer: niks mis mee. Ook al zijn er mensen die vinden dat je niet al te vriendschappelijk met elkaar moet omgaan. Ik denk dat et een mooie ontwikkeling is als jouw levenspartner óók jouw maatje is, jouw vriend(in)!

Want vriendschap is niet hetzelfde als liefde. Je kijkt minder tegen vriend(inn)en op dan dat je graag tegen je partner op zou zien. Een vriend mag zijn wie hij is, een vriend daar mag je zijn wie je bent, daar mag je even tegen razen, daar mag je even grienen en dan zegt ie niet dat je niet boos of verdrietig moet zijn, die steunt jou zoals jij je voelt zonder al te veel oordeel. Dat is in de liefde vaak wel anders…. Een vriend laat je soms ook gewoon effe domme dingen doen omdat ie weet dat je er toch wel weer terug komt…

Godfried Bomans zei ooit (in: Noten kraken*) dat de vrouwelijke energie ze tot godinnen van liefde maakt maar dat de vriendschap het domein van de mannelijke energie is. De vriendschap is meer gericht op “samen dingen doen”, naast elkaar dingen beleven, de liefde meer op het beleven van het geven en het vereren, misschien zelfs.

En je doet er leuke dingen mee. Je onderneemt samen iets. Je gaat naar de bios voor een lachfilm als je jezelf al te lang verdrietig voelt. Je gaat naar het theater om iets geks te bekijken en er samen om te lachen dat het echt doodzonde van de centen was omdat je ook wel snapt waarom deze voorstelling geen pauze had (want na de pauze zouden ze geen publiek meer hebben over gehad) en dat soort dingen. Zo’n ervaring is misschien zonde van je centen maar goed voor de vriendschap.

Broer-Zus(M/V) relatie

‘Familiarity’ is niet hetzelfde als vriendschap. De band die mensen kunnen hebben met hun partner weer spiegelt nogal eens de band die er in de familie is geweest. Het zijn immers de patronen en de voorbeelden die vroeg zijn aangelegd in je leven. En laten we wel zijn. Veel mensen hebben een diepe band met hun broers en zusters. Best veel mensen hebben ook heel goed geleerd om in hetzelfde huis met een minimale hoeveelheid gezeik langs elkaar heen te leven. “Ik blijf van jouw speelgoed af als jij het mijne laat liggen.”, “Natuurlijk pas ik wel weer op mijn zusje… *zucht*”
Vaak hoor ik dan eigenlijk:

Familiarity kills fun

als ik mensen hoor zeggen dat het een beetje is alsof ze met een broer of zus wonen.
Jazeker, je zal ook gespeeld hebben met je broers of zusters maar waarschijnlijk had je toch meer lol met je vriend(inn)en.
De kans dat je vooral hebt geleerd om irritaties te voorkomen en dat irritatie vermijding op de voorgrond is komen te staan om de opvoeders niet al te veel last bezorgen, die is best groot. Tussen broers en zusters is vaak veel meer animositeit dan je oppervlakkig zou zeggen. Datzelfde kan in relaties ook gebeuren.

Met een vriend zou je gaan zitten om de zaken eerlijk te bespreken die je dwars zitten,  met familie moet je door dus leer je de dingen te laten liggen en er omheen te praten.


Deel 02 uit 3

[Deel 01]

[Deel 02]

[Deel 03]

Hans (Kink Aware Coach .com)

 


Mijn vraag aan jou:

Taboe-onderwerpen zijn soms lastig te vinden op het net omdat we er niet over praten. Als jij iemand weet die iets aan dit stukje zou hebben, als jij vind dat ik iets gezegd heb dat hout snijdt wat jou betreft, stuur dan zelf even de URL van dit stukje. Of hieronder staan de social media-knoppen die je daarvoor kunt gebruiken.

Wanneer dit artikeltje jou aan het denken zet en je wilt daar eens contact over opnemen: klik hier*

Heb je aanvullingen of opmerkingen: plaats hieronder een reactie…

contact opnemen >


Quotes:


Neem even contact met me op voor een afspraak door hier te klikken*
West-coaching Privacy statement

 

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.