Van acceptatie naar vergeving (en waarom dat lastig is)

Informatie

Acceptatie of een stap verder?

In de relatietherapie van de cognitieve gedragstherapie is het één van de laatste fases van de therapie “de acceptatie van de negatieve gedragingen van jouw partner”. Nuttige gedachten als “hoe belangrijk is het nou echt”, “Je kunt ook niet alles hebben”, en “als ik het af zet tegen de dingen die hij/zij ook voor mij doet, hoe belangrijk is het dan?”
In de integratieve relatietherapie zijn dat ook belangrijke overwegingen maar het houdt daar niet op. Sterker nog, het begint er niet eens. De cognitieve “ingang” tot de relatieproblemen is maar één van de mogelijkheden. Daarnaast is er een emotionele ingang in relatie therapie.

En dat emotionele aspect is best belangrijk omdat veel van de relatieproblemen niet alleen voortkomen uit verschillen aan wensen maar vaak hebben we elkaar ook pijn gedaan in de loop der tijd. Emotionele pijn in de meeste gevallen. En onze emotionele reactie op pijn verloopt nogal snel. En dan is het ook nog eens zo dat de emotionele reactie van de één waarschijnlijk weer emotioneel pijnlijk is voor de ander zodat e.e.a. snel uit de hand kan lopen.
Dan zou je misschien wel méér willen doen dan ‘acceptatie’.

acceptatie is misschien wel iets ècht ánders dan vergeving!

En in het kader van deze korte blog wil ik vooral de gedachte meegeven dat het verschil vooral op emotioneel vlak te vinden is. Waar “acceptatie” vooral gaat over het accepteren van het verlies, het rouwen om hetgeen je niet krijgt of niet gehad hebt… en waarschijnlijk ook nooit gaat krijgen…
Vergeving gaat emotioneel als het ware de andere kant op en dat heeft te maken met het woordje “geven”. Je geeft iemand iets als je vergeeft. De schuld (als die bestaat) vergeven is een gift aan de andere partij. “Ja je hebt mij pijn gedaan en dat geef ik je, daarvan pleit ik je vrij.” Er hoeft niets meer te worden goed gemaakt, terugbetaald, ingehaald… Ik geef jou het gift van de pijn die jij me hebt laten leiden. En dit niet op een sadomasochistische manier waarin beide partijen genieten van het ondergaan of het uitdelen van pijn. Nee, op een emotionele manier die niet gaat over lust maar over vriendschap, liefde, gelijkwaardigheid (overigens de emotionele basis voor s/m in een langduriger relatie).

Cadeaus geven en ontvangen

Belangrijk voor ieder cadeau is dat het niet alleen gegeven wordt maar ook ontvangen. Cognitief een verlies accepteren is iets dat je als het ware alleen kunt doen, ook al helpt het als een ander luistert en met je meedenkt. Vergeven is iets dat je doet in een relatie. Het is ook een bevestiging van die relatie. Als iemand jouw cadeau accepteert en dus toegeeft dat hij/zij jou pijn heeft gedaan, misschien onbewust en onbedoeld, maar wel pijn heeft gedaan, dan gebeurt er iets anders, iets emotionelers en iets dat je bijna alleen maar samen kunt doen.

Klopt het cadeau?

Soms wil de ‘ontvangende partij’ het gift helemaal niet hebben, omdat het inderrdaad ook een punt van schuldigheid bevat. Het kan zijn dat iemand zich niet weet te verhouden met dat schuldgevoel en dus maar liever dat cadeau niet wil ontvangen. Dat is overigens ook niet altijd onterecht, trouwens. Je ziet soms dat mensen wel heel makkelijk beschuldigingen om zich heen strooien (eigenlijk zonder dat er veel pijn van is geweest)… schuld die dan natuurlijk ook behoorlijk makkelijk ‘vergeven’ kan worden. Dat kan een behoorlijke ongelijkwaardigheid creëeren in hun relaties. Zeker als de vergiffenis een beetje wordt uitgemolken en gespeeld wordt met het geven van het gift.
“ik vergeef het je”…*minnelijk toontje* “ja maar?.. Je had me het vorige week toch ook al vergeven? (en vorige maand trouwens ook?)” …de macht van het slachtofferisme noem ik dat wel eens maar dat is weer een heel ander verhaal.

Terug naar vergeving versus accepteren: als beide partijen er ove eens zijn dat er emotionele pijn is geweest (intentioneel of niet) en dat dit achteraf wordt betreurd, dat de “vergeven partij'”het spijtig vindt dat e.e.a. zo is beleefd, en dat de “vergever” (M/V) de relatie met die ander ook zo voelt dat die ander dat cadeau waard is van de pijn, of de boosheid of het verdriet, dan is vergeving een emotionelere beweging waarmee je die pijn makkelijker in het verleden kan laten rusten.

niet geven wat je niet in huis hebt

En soms is vergeving ook (nog) helemaal niet mogelijk. Dat kan zo zijn. Ga dan alsjeblieft niet zeggen dat je vergeeft, dat je geeft wat je toch niet blijkt te kunnen geven. Het (ver)geven is een stap die je kan doen als dat zo voelt, als de relatie daar belangrijk genoeg voor is.

eens gegeven, blijft gegeven 😉

voor een gesprek kunt u hier contact opnemen

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s