De twee relatiecoaching doelen (dus wacht niet te lang)

“Wanneer begin je met een gesprek over dit soort dingen?”
“Heb ik misschien al te lang gewacht?”

Vragen die ik regelmatig krijg aan het begin van een coaching. Mijn reactie daarop is vrijwel altijd dezelfde. Aan het begin van een traject van leg ik altijd uit:

de twee relatiecoaching doelen

Bij relatiecoaching heb ik altijd twee doelen… en gaandeweg wordt duidelijk welk doel we na blijken te streven

  1. Òfwel we proberen de liefde weer terug te krijgen in de relatie en deze spannender, fijner en steviger te maken.
  2. Òfwel we proberen met respect en zo veel mogelijk liefde uit elkaar te gaan.

Duidelijk moge zijn dat ik me het liefst op de eerste optie richt maar dan moet je allebei in de relatie nog wel een fighting chance hebben. En de fout die daar veruit het vaakst bij gemaakt wordt, is dat mensen te lang dóór zijn gegaan met een manier van doen naar elkaar, en een manier van praten mèt elkaar waarmee liefde eigenlijk gewoon onmogelijk is gemaakt.

Als een relatie goed is verzuurd namelijk, dan zie je vaak dat er een sfeer is ontstaan waarin partners dingen beginnen te doen met als doel de ander pijn te doen (bijvoorbeeld omdat die ander hen pijn heeft gedaan door de dingen die gedaan zijn of gezegd zijn… – of door de manier waarop ik heb geluisterd maar hetgeen er gezegd werd, natuurlijk-). Dat moment waarop je beiden begint om elkaar intentioneel pijn te doen, dat is het moment dat er iets definitief kapot begint te gaan in de relatie.
Als je dat al wat langer aan het doen bent met elkaar, dan is eigenlijk alleen de tweede doelstelling nog haalbaar.

Bedoelde versus onbedoelde pijn

Natuurlijk doe je elkaar soms onbedoeld pijn in een relatie. Niet geheel te voorkomen.
Als de een onoplettend is, bijvoorbeeld, of als ze andere dingen aan d’r hoofd heeft. Of als er problemen in een leven sluipen. Als iemand verslaafd raakt bijvoorbeeld en het lukt niet om te stoppen, dan zal dit ongetwijfeld de partner pijn doen. Al was het alleen al omdat je toe moet kijken hoe je partner naar de vernieling gaat. Dat is geen pijn doen omdat je dat wilt maar het één is gewoon een gevolg van het ander. Het is “collateral damage”, zal ik maar zeggen: onbedoeld. Zonder meer pijnlijk voor die partner.
Als vervolgens die partner gaat pesten met de verslaving, vooral om er een hekel is aan de verslaving en omdat er een onbewuste behoefte aan is om de eerlijkheid terug te krijgen. En door net zo veel pijn doen als je zelf hebt gehad. Maar wat er dan wel verandert is dat de pijn die je geeft ineens niet meer een toevallig bijproduct is van iets anders, het is een direct gevolg van een gerichte actie die je doet. En dat voelt anders aan de andere kant: bedoeld en pijnlijk voor mij als partner en ook onveilig.

Natuurlijk is zoiets, zeker in het begin nooit hardop en helemaal bewust zo bedoeld, het is zelfs vast onbedoeld gebeurd. De boodschap die iemand bedoelde te zeggen, die komt er, half bewust, ineens uit als sneer of als een rotopmerking… en de toon is verziekt. Ineens ontstaat er gedrag dat niet zozeer te maken heeft met de dingen die iemand voor zichzelf wil, maar het doel wordt eigenlijk steeds meer het gevoel, het vervelende gevoel, dat jouw partner ervan krijgt.
Neem de partner die ineens ‘vreemd gaat’, nog niet eens zozeer omdat hij/zij er zelf geil van wordt of dat die flirt een kick of een bevestiging is. Nee, je hoort ze zeggen: “ik zal ‘m ‘ns laten voelen hoe het is!”. Dat gaat ineens echt niet meer over het uitleven van lust, dat gaat veel meer over het uitleven van wraak: “als ik jou genoeg pijn doe dan hoef ik minder bezig te zijn met mijn pijn want dan is er in ieder geval een gelijkwaardige situatie waarin we allebei evenveel pijn hebben”… ofzo…

àls je die wedstrijd al zou kunnen ‘winnen’, dan moet je jezelf even afvragen of je die wedstrijd wel moet willen uitvechten… want als jij dat gevecht wint, dan heb je namelijk ineens wèl een relatie met een looser.

Wraak en angst voor pijn

En je kunt je echt ook afvragen of je een dergelijke wedstrijd wel kunt winnen. Want zo’n communicatiepatroon dat is natuurlijk best ‘besmettelijk’. De deur staat al gauw open naar een relatie waarin je elkaar automatisch pijn gaat lopen doen. Andere mensen blijven weg of, misschien nog erger, gaan mee lopen doen en kiezen partij. Als je daar lang genoeg mee door gaat dan krijg je een situatie die gewoon zó beschadigd is dat je er met de beste wil van de wereld niks relatie-achtigs meer mee kunt bouwen. Partners ervaren elkaar gaandeweg als steeds meer bedreigend – en ook terecht natuurlijk, want je doet elkaar dus ook regelmatig pijn.

Natuurlijk is dat nooit de bedoeling geweest maar het gesprek wordt vaak gaandeweg steeds respectlozer naar elkaar. Zelfs als je op een gegeven moment de oorspronkelijke problemen uit de weg zou hebben geruimd als koppel, dan is er vervolgens nog altijd een sfeer ontstaan waarin je automatisch op je hoede bent voor elkaar. En hoe langer je wacht om een dergelijk patroon samen te doorbreken, hoe verder het patroon inslijt, hoe groter de onbewuste angst wordt voor elkaar, hoe langer de weg wordt die je samen weer zal moeten gaan laten slijten als je weer gelijkwaardig door zou willen gaan met elkaar.

Epiloog & discussie

Wacht niet te lang…
als je lang genoeg hebt gewacht tot het inmiddels “normaal” voelt wat je vroeger nooit zou hebben geaccepteerd…
dan heb je al bijna te lang gewacht…

Als ik kan ergens kan helpen om dat soort patronen te doorbreken

klik hier voor de contactpagina


Verder was er op FB naar aanleiding van dit artikel een interessante discussie die ik hieronder even anoniem toevoeg:

Reactie + vraag (op FB):
Interessante stelling over wanneer het ‘te laat’ is. Bij het intentioneel pijn doen van de ander. Maar hoe intentioneel is t als de gene niet precies weet wat/ waarom hij/zij dat doet?

Ik:
Goeie vraag!
Heel duidelijk is inmiddels dat bewustzijn van prikkels en een reactie op prikkels helemaal niet zo sterk samenhangen. Vaak worden we onszelf zelfs pas bewust van een prikkel omdat we merken dat we er op reageren… Het antwoord op je vraag moet dan ook waarschijnlijk zijn dat dat bewustzijn er niet zo heel veel toe doet. Als ik (flauw voorbeeld) een collega volledig onbewust met een vork in haar oog prik, kijkt die wel uit als ze weer met mij moet samenwerken. Onbedoeld leed misschien, maar blijkbaar was ik onvoldoende zorgzaam (lees: gericht op gezamenlijk welzijn waardoor het per ongeluk kon gebeuren) en dat doet iets in de atmosfeer van de samenwerking

Reactie 2:
OK. Maar is t dan niet extra belangrijk juist dat bewustzijn aan te spreken alvorens te bedenken dat het ‘te laat’ is? Want pas zodra je bewust bent van je vorken-actie, kan je toch beslissen of dat een actie is waarvoor je al dan niet bewust kiest? #coolstuf

Ik:
Zonder meer! Het moment dat je jezelf van iets negatiefs bewust wordt dan kun je in ieder geval “sorry” zeggen – en dat ook menen.
“Te laat” is het pas als één van de twee alle hoop op terugkeer van liefde of tederheid verloren heeft (mensen kunnen best wel wat pijn hebben). Maar soms zie je helaas pas in het coachingstraject dat het blijkbaar “te lang geduurd heeft” voordat mensen gestart zijn om op een nieuwe manier met elkaar te praten, dat mensen soms eigenlijk emotioneel al wisten dat het “over” was maar dat ze tijd nodig hadden dat aan zichzelf en aan hun partner toe te geven. Dat voelt dan wel als “achteraf helaas te laat gestart”.

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s